علت درد کنار مفصل ران و نقش فیزیوتراپی
درد در قسمت خارجی مفصل ران یکی از مشکلاتی است که ممکن است هنگام راه رفتن، بالا رفتن از پله، خوابیدن روی پهلو یا ایستادن طولانی خود را نشان دهد. یکی از علت‌های مهم این الگوی درد، تاندینوپاتی گلوتئال است؛ مشکلی که تاندون‌های عضلات سرینی اطراف مفصل ران را درگیر می‌کند و می‌تواند فعالیت‌های روزمره یا ورزشی فرد را محدود کند.
برخی افراد این مشکل را به شکل «درد کنار لگن» یا «درد روی استخوان کنار ران» توصیف می‌کنند. در گذشته بخش زیادی از این دردها صرفاً به بورسیت نسبت داده می‌شدند، اما امروزه مشخص شده است که تاندون‌های عضلات گلوتئال نیز می‌توانند نقش مهمی در ایجاد درد خارجی مفصل ران داشته باشند.
این عارضه معمولاً نتیجه یک اتفاق واحد نیست. تغییر ناگهانی در میزان فعالیت، افزایش فشار روی تاندون، کاهش ظرفیت عضلات و بعضی وضعیت‌های طولانی‌مدت می‌توانند در ایجاد یا تشدید علائم نقش داشته باشند.
در بسیاری از افراد، مدیریت مناسب فعالیت و تمرین‌درمانی می‌تواند بخش مهمی از برنامه درمان باشد. با این حال، قبل از شروع درمان باید مشخص شود که درد واقعاً از تاندون‌های این ناحیه ایجاد شده است یا مشکل دیگری در مفصل ران، کمر یا ساختارهای اطراف وجود دارد.
عضلات گلوتئال کجا قرار دارند؟
عضلات گلوتئال یا عضلات سرینی در اطراف لگن و باسن قرار دارند و نقش مهمی در حرکت و پایداری اندام تحتانی ایفا می‌کنند.
سه عضله اصلی این گروه عبارت‌اند از:
- Gluteus Maximus
- Gluteus Medius
- Gluteus Minimus
در تاندینوپاتی گلوتئال معمولاً تاندون‌های Gluteus Medius و Gluteus Minimus اهمیت بیشتری دارند.
این عضلات به بخش خارجی استخوان ران متصل می‌شوند و هنگام راه رفتن، ایستادن روی یک پا، بالا رفتن از پله و بسیاری از فعالیت‌های روزانه به کنترل لگن کمک می‌کنند.
هنگامی که یک پا از زمین بلند می‌شود، عضلات گلوتئال سمت مقابل باید برای حفظ ثبات لگن فعالیت کنند. به همین دلیل این عضلات هنگام راه رفتن، دویدن و فعالیت‌های تک‌پا بار قابل‌توجهی تحمل می‌کنند.
تاندینوپاتی گلوتئال چیست؟
تاندینوپاتی گلوتئال به اختلالی در تاندون‌های عضلات سرینی گفته می‌شود که ممکن است با درد، کاهش تحمل بار و محدود شدن عملکرد همراه باشد.
در گذشته بسیاری از دردهای خارجی مفصل ران با عنوان «بورسیت تروکانتر» شناخته می‌شدند. با این حال، در تعداد قابل‌توجهی از بیماران تاندون‌های گلوتئال نیز در ایجاد درد نقش دارند.
اصطلاح Greater Trochanteric Pain Syndrome یا GTPS برای مجموعه‌ای از مشکلات دردناک قسمت خارجی مفصل ران به کار می‌رود و درگیری تاندون‌های گلوتئال یکی از مهم‌ترین اجزای این طیف است.
بنابراین هر درد در کنار مفصل ران را نباید صرفاً به التهاب بورس نسبت داد.
درد تاندون‌های گلوتئال در کجا احساس می‌شود؟
شایع‌ترین محل درد، قسمت خارجی مفصل ران و اطراف برجستگی استخوانی کنار ران است که Greater Trochanter نام دارد.
بسیاری از افراد می‌توانند محل اصلی درد را با انگشت در قسمت خارجی ران نشان دهند.
گاهی درد مقداری به سمت پایین و قسمت خارجی ران امتداد پیدا می‌کند، اما معمولاً الگوی آن با درد عصبی که از کمر به پایین پا انتشار پیدا می‌کند متفاوت است.
علائم ممکن است فقط در یک سمت یا در برخی افراد در هر دو طرف ایجاد شوند.
علائم تاندینوپاتی گلوتئال چیست؟
شدت و نوع علائم در افراد مختلف یکسان نیست، اما موارد زیر نسبتاً شایع هستند:
- درد در قسمت خارجی مفصل ران
- حساسیت هنگام لمس کنار ران
- درد هنگام خوابیدن روی پهلوی مبتلا
- درد هنگام بالا رفتن از پله
- ناراحتی هنگام پیاده‌روی طولانی
- درد هنگام ایستادن روی یک پا
- ناراحتی هنگام بلند شدن از صندلی
- درد هنگام دویدن
- افزایش درد هنگام قرار دادن یک پا روی پای دیگر
- درد پس از ایستادن طولانی
بعضی افراد هنگام شروع حرکت در صبح ناراحتی بیشتری دارند و برخی دیگر پس از فعالیت طولانی متوجه افزایش درد می‌شوند.
علائم می‌توانند از یک ناراحتی خفیف تا دردی که خواب یا راه رفتن را محدود می‌کند متفاوت باشند.
چرا خوابیدن روی پهلو درد را بیشتر می‌کند؟
یکی از شکایت‌های رایج افراد مبتلا به این مشکل، درد هنگام خوابیدن روی سمت مبتلا است.
در این حالت وزن بدن مستقیماً روی قسمت خارجی مفصل ران قرار می‌گیرد و بافت‌های اطراف تاندون تحت فشار بیشتری قرار می‌گیرند.
حتی خوابیدن روی سمت مقابل نیز ممکن است در بعضی افراد ناراحت‌کننده باشد؛ به‌خصوص زمانی که پای بالایی به سمت داخل بدن می‌افتد و تاندون‌های گلوتئال تحت فشار فشاری قرار می‌گیرند.
در بعضی افراد قرار دادن بالش میان زانوها هنگام خوابیدن روی سمت مقابل می‌تواند باعث قرار گرفتن ران در وضعیت راحت‌تری شود.
این موضوع بخشی از مدیریت علائم است و به معنی ممنوعیت دائمی یک وضعیت خواب نیست.
چه عواملی می‌توانند باعث ایجاد علائم شوند؟
معمولاً یک عامل واحد مسئول ایجاد مشکل نیست.
یکی از مهم‌ترین موارد، افزایش مقدار باری است که به تاندون وارد می‌شود؛ به‌خصوص زمانی که این افزایش سریع‌تر از توان سازگاری بدن اتفاق بیفتد.
برای مثال فردی که مدت‌ها فعالیت محدودی داشته و ناگهان:
- پیاده‌روی‌های طولانی را آغاز کند
- حجم دویدن خود را افزایش دهد
- مسیرهای شیب‌دار زیادی طی کند
- تمرینات سنگین پا را شروع کند
- تعداد زیادی پله بالا و پایین برود
ممکن است فشار بیشتری به این ناحیه وارد کند.
عوامل دیگری نیز ممکن است در بعضی افراد نقش داشته باشند:
- کاهش قدرت نسبی عضلات اطراف لگن
- کاهش تحمل تاندون
- افزایش ناگهانی حجم تمرین
- فعالیت‌های تکراری تک‌پا
- سابقه درد مفصل ران
- تغییر در الگوی حرکت
- قرار گرفتن طولانی در وضعیت‌هایی که روی تاندون فشار ایجاد می‌کنند
وجود هر یک از این عوامل به‌تنهایی به معنی علت قطعی نیست و شرایط هر فرد باید به‌صورت جداگانه بررسی شود.
آیا ایستادن روی یک پا باعث افزایش درد می‌شود؟
در بعضی افراد بله.
هنگام ایستادن روی یک پا، عضلات گلوتئال باید برای کنترل وضعیت لگن فعالیت بیشتری انجام دهند.
به همین دلیل فعالیت‌هایی مانند پوشیدن لباس در حالت ایستاده، بالا رفتن از پله، ایستادن طولانی روی یک پا یا پیاده‌روی زیاد ممکن است علائم را افزایش دهند.
هدف درمان حذف دائمی این حرکات نیست، بلکه افزایش تدریجی ظرفیت عضلات و تاندون برای تحمل آنهاست.
آیا روی هم انداختن پاها می‌تواند مشکل را تشدید کند؟
وقتی پاها روی هم قرار می‌گیرند یا ران به میزان زیادی به سمت خط میانی بدن حرکت می‌کند، ممکن است فشار فشاری بیشتری روی تاندون‌های گلوتئال ایجاد شود.
اگر بافت در حال حاضر حساس باشد، ماندن طولانی در این وضعیت می‌تواند ناراحتی را افزایش دهد.
به همین دلیل در مرحله‌ای که علائم فعال هستند، ممکن است کاهش موقت چنین وضعیت‌هایی مفید باشد.
آیا تاندینوپاتی گلوتئال همان بورسیت مفصل ران است؟
خیر، این دو اصطلاح کاملاً یکسان نیستند.
بورس یک کیسه کوچک حاوی مایع است که میان بعضی بافت‌ها قرار می‌گیرد و به کاهش اصطکاک کمک می‌کند.
در بعضی افراد بورس و تاندون هر دو می‌توانند درگیر باشند.
به همین دلیل اصطلاح Greater Trochanteric Pain Syndrome برای توصیف طیف وسیع‌تری از مشکلات قسمت خارجی مفصل ران استفاده می‌شود.
بنابراین فقط بر اساس محل درد نمی‌توان با اطمینان مشخص کرد کدام ساختار عامل اصلی علائم است.
تفاوت تاندینوپاتی گلوتئال با آرتروز مفصل ران چیست؟
هر دو مشکل ممکن است باعث درد اطراف مفصل ران شوند، اما الگوی علائم می‌تواند متفاوت باشد.
در آرتروز مفصل ران، درد اغلب در کشاله ران احساس می‌شود و ممکن است با کاهش قابل‌توجه دامنه حرکت همراه باشد.
در مشکلات تاندونی گلوتئال، درد بیشتر در قسمت خارجی مفصل ران احساس می‌شود و فشار روی این ناحیه، خوابیدن روی پهلو یا ایستادن روی یک پا می‌تواند باعث تشدید علائم شود.
البته یک فرد ممکن است هم‌زمان بیش از یک مشکل داشته باشد.
به همین دلیل بررسی دامنه حرکت، قدرت عضلات و محل دقیق درد اهمیت دارد.
تفاوت درد گلوتئال با سیاتیک چیست؟
سیاتیک معمولاً به تحریک یا درگیری ساختارهای عصبی مرتبط است.
درد ممکن است از کمر یا باسن به پشت ران، ساق و حتی پا انتشار پیدا کند و با علائمی مانند:
- گزگز
- بی‌حسی
- سوزش
- احساس برق‌گرفتگی
- ضعف عصبی
همراه باشد.
در مقابل، درگیری تاندون‌های گلوتئال معمولاً بیشتر با درد موضعی قسمت خارجی مفصل ران و حساسیت نسبت به فشار یا فعالیت همراه است.
با این حال تشخیص فقط بر اساس محل درد انجام نمی‌شود.
تاندینوپاتی گلوتئال چگونه تشخیص داده می‌شود؟
تشخیص معمولاً با ترکیبی از شرح حال و معاینه بالینی انجام می‌شود.
در ارزیابی ممکن است موارد زیر بررسی شوند:
- محل دقیق درد
- زمان شروع علائم
- فعالیت‌های تشدیدکننده
- حساسیت قسمت خارجی مفصل ران
- قدرت عضلات گلوتئال
- دامنه حرکت مفصل ران
- توانایی ایستادن روی یک پا
- نحوه راه رفتن
- عملکرد هنگام بالا رفتن از پله
- وضعیت کمر و لگن
بعضی تست‌های بالینی نیز ممکن است برای بررسی احتمال درگیری تاندون‌ها انجام شوند.
یک تست منفرد به‌تنهایی برای تشخیص قطعی کافی نیست.
آیا MRI برای تشخیص لازم است؟
در بسیاری از بیماران، شرح حال و معاینه اطلاعات کافی برای شروع برنامه درمان محافظه‌کارانه فراهم می‌کنند.
MRI یا سونوگرافی ممکن است در شرایط خاص مطرح شوند، از جمله زمانی که:
- تشخیص واضح نیست
- علائم غیرمعمول هستند
- احتمال آسیب شدید تاندون مطرح است
- درمان مناسب نتیجه مورد انتظار را ایجاد نکرده است
همچنین مشاهده تغییرات تاندونی در تصویربرداری الزاماً به معنی آن نیست که همان تغییرات علت اصلی درد هستند.
نتیجه تصویربرداری باید در کنار علائم و یافته‌های معاینه تفسیر شود.
آیا استراحت کامل برای درمان مناسب است؟
استراحت کامل طولانی‌مدت معمولاً راه‌حل اصلی نیست.
کاهش موقت فعالیت‌هایی که درد را به‌شدت تحریک می‌کنند ممکن است باعث آرام شدن علائم شود، اما بافت برای بازگشت به عملکرد طبیعی باید دوباره توانایی تحمل بار را به دست آورد.
بی‌تحرکی طولانی می‌تواند باعث کاهش ظرفیت عضلات شود.
بنابراین هدف معمولاً ایجاد تعادل میان کاهش تحریک و حفظ سطح مناسبی از فعالیت است.
مدیریت بار یعنی چه؟
مدیریت بار به معنی تنظیم میزان فشاری است که در طول روز و هنگام ورزش به ناحیه وارد می‌شود.
در تاندینوپاتی گلوتئال، مدیریت میزان فشار واردشده به تاندون می‌تواند یکی از بخش‌های مهم برنامه بازتوانی باشد.
این بار فقط مربوط به تمرین با وزنه نیست.
مواردی مانند:
- راه رفتن
- پله
- ایستادن روی یک پا
- دویدن
- تمرینات پا
- بعضی وضعیت‌های طولانی‌مدت
همگی می‌توانند روی میزان بار واردشده تأثیر بگذارند.
در افراد مبتلا به تاندینوپاتی گلوتئال، مجموعه این فعالیت‌ها باید در کنار یکدیگر در نظر گرفته شوند؛ زیرا بار روزانه فقط به یک فعالیت خاص محدود نمی‌شود.
اگر مقدار فعالیت بیشتر از ظرفیت فعلی تاندون باشد، ممکن است علائم ادامه پیدا کنند.
در چنین شرایطی ابتدا مقدار فعالیت تعدیل می‌شود و سپس به‌تدریج افزایش پیدا می‌کند.
این افزایش تدریجی فعالیت در تاندینوپاتی گلوتئال به تاندون فرصت می‌دهد تا متناسب با ظرفیت فرد با بار بیشتری سازگار شود.
نقش فیزیوتراپی در درمان تاندینوپاتی گلوتئال چیست؟
فیزیوتراپی می‌تواند بر دو بخش اصلی تمرکز داشته باشد:
مدیریت بار و آموزش و تمرین‌درمانی تدریجی.
در برنامه فیزیوتراپی تاندینوپاتی گلوتئال، میزان فعالیت و تمرین باید بر اساس وضعیت و تحمل هر فرد تنظیم شود.
برنامه برای همه افراد یکسان نیست.
فردی که فقط می‌خواهد بدون درد پیاده‌روی کند با کسی که قصد بازگشت به دویدن یا ورزش حرفه‌ای دارد نیازهای متفاوتی خواهد داشت.
بر اساس ارزیابی ممکن است روی قدرت، کنترل حرکت، تحمل تک‌پا و بازگشت تدریجی به فعالیت کار شود.
هدف فیزیوتراپی در تاندینوپاتی گلوتئال فقط کاهش درد نیست، بلکه افزایش ظرفیت فرد برای بازگشت تدریجی به فعالیت‌های روزمره و ورزشی نیز اهمیت دارد.
تمرینات تقویتی چه نقشی دارند؟
تمرینات قدرتی یکی از بخش‌های مهم بازتوانی هستند.
در بازتوانی تاندینوپاتی گلوتئال، تمرینات تقویتی می‌توانند به‌صورت مرحله‌ای و متناسب با تحمل فرد پیشرفت کنند.
هدف افزایش توانایی عضلات گلوتئال برای تولید نیرو و تحمل فعالیت است.
در مراحل اولیه ممکن است تمرین با مقاومت کمتر آغاز شود و با بهتر شدن تحمل فرد، بار تمرین به‌تدریج افزایش پیدا کند.
نوع تمرین و مقدار مقاومت باید بر اساس وضعیت بیمار انتخاب شود.
یک برنامه یکسان برای همه افراد مناسب نیست.
آیا تمرین باید دردناک باشد؟
مقدار کمی ناراحتی در برخی مراحل لزوماً به معنی آسیب بیشتر نیست.
اما درد شدید یا افزایش واضح و ماندگار علائم می‌تواند نشان دهد که مقدار بار تمرینی بیش از ظرفیت فعلی فرد است.
در فرد مبتلا به تاندینوپاتی گلوتئال، پاسخ علائم به تمرین می‌تواند در تنظیم شدت و حجم برنامه اهمیت داشته باشد.
واکنش بدن چند ساعت پس از تمرین و روز بعد نیز اهمیت دارد.
اگر علائم به شکل مشخص تشدید شوند، ممکن است لازم باشد مقاومت، تعداد تکرار، دامنه حرکت یا فاصله جلسات تغییر کند.
آیا فقط تقویت عضلات باسن کافی است؟
نه همیشه.
اگرچه عضلات گلوتئال اهمیت زیادی دارند، اما عملکرد اندام تحتانی به مجموعه‌ای از عضلات و مفاصل وابسته است.
ممکن است در ارزیابی موارد دیگری مانند:
- قدرت سایر عضلات پا
- کنترل لگن
- تحمل تک‌پا
- عملکرد زانو و مچ
- تعادل
- نحوه راه رفتن
- حجم فعالیت
نیز بررسی شوند.
هدف درمان صرفاً تقویت یک عضله نیست؛ بلکه فرد باید بتواند فعالیت موردنظر خود را دوباره انجام دهد.
آیا کشش برای این مشکل مناسب است؟
این موضوع به نوع کشش بستگی دارد.
برخی کشش‌هایی که ران را به مقدار زیادی به سمت داخل بدن می‌برند ممکن است فشار فشاری بیشتری روی تاندون ایجاد کنند.
در فردی که علائم فعالی دارد این نوع فشار می‌تواند درد را افزایش دهد.
در افراد مبتلا به تاندینوپاتی گلوتئال، انتخاب نوع کشش باید با توجه به وضعیت تاندون و میزان حساسیت فرد انجام شود.
بنابراین این تصور که تمام مشکلات عضلانی و تاندونی باید با کشش زیاد درمان شوند دقیق نیست.
در مدیریت تاندینوپاتی گلوتئال نیز کشش تنها یکی از مواردی است که در صورت نیاز و بر اساس ارزیابی می‌تواند در برنامه قرار بگیرد.
ماساژ چه نقشی دارد؟
برخی تکنیک‌های دستی ممکن است به کاهش موقت درد یا احساس سفتی کمک کنند، اما درمان نباید فقط به ماساژ محدود شود.
در تاندینوپاتی گلوتئال نیز استفاده از تکنیک‌های دستی به‌تنهایی نمی‌تواند جایگزین برنامه بازتوانی و افزایش تدریجی تحمل تاندون شود.
هدف اصلی این است که تاندون و عضلات اطراف بتوانند دوباره فعالیت و بار موردنیاز فرد را تحمل کنند.
به همین دلیل تمرین و افزایش تدریجی بار اهمیت زیادی دارند.
برنامه درمان تاندینوپاتی گلوتئال باید علاوه بر کنترل علائم، به افزایش تدریجی ظرفیت بافت برای فعالیت‌های روزمره و ورزشی نیز توجه داشته باشد.
آیا تزریق کورتون مفید است؟
تزریق کورتیکواستروئید یکی از گزینه‌هایی است که ممکن است در برخی بیماران توسط پزشک بررسی شود.
بعضی افراد در کوتاه‌مدت کاهش درد را تجربه می‌کنند.
با این حال، در مطالعه‌ای که در The BMJ منتشر شده، برنامه آموزش و تمرین تحت هدایت فیزیوتراپی در بیماران مبتلا به تاندینوپاتی گلوتئال نتایج مناسبی نشان داده و در ارزیابی بلندمدت از نظر بهبود کلی عملکرد، نتایج مطلوبی نسبت به تزریق کورتیکواستروئید داشته است.
به همین دلیل در درمان تاندینوپاتی گلوتئال نباید فقط بر کاهش موقت درد تمرکز کرد و بازتوانی و مدیریت بار نیز اهمیت دارند.
تصمیم درباره تزریق باید توسط پزشک و با توجه به شرایط هر فرد گرفته شود.
آیا شاک‌ویو برای همه لازم است؟
خیر.
روش‌های مختلفی ممکن است برای برخی بیماران در نظر گرفته شوند، اما یک روش واحد برای همه مناسب نیست.
انتخاب روش باید بر اساس:
- شدت علائم
- مدت وجود مشکل
- یافته‌های ارزیابی
- میزان فعالیت
- پاسخ به درمان‌های قبلی
انجام شود.
حتی در صورت استفاده از روش‌های مکمل، مدیریت فعالیت و بازتوانی همچنان اهمیت دارند.
چه زمانی می‌توان دوباره پیاده‌روی طولانی انجام داد؟
بازگشت به پیاده‌روی بهتر است تدریجی باشد.
اگر فرد پس از یک پیاده‌روی طولانی برای چند ساعت یا تا روز بعد افزایش قابل‌توجه درد داشته باشد، احتمال دارد حجم فعالیت فعلی بیشتر از ظرفیت بافت باشد.
در این شرایط می‌توان مقدار پیاده‌روی را کاهش داد و سپس زمان یا مسافت را به‌تدریج افزایش داد.
هدف این است که فرد بدون ایجاد تشدید پایدار علائم، فعالیت بیشتری را تحمل کند.
بازگشت به دویدن چگونه انجام می‌شود؟
در فردی که هدف او بازگشت به دویدن است، فقط کاهش درد هنگام راه رفتن کافی نیست.
قبل از شروع دویدن باید قدرت و تحمل اندام تحتانی در سطح مناسبی قرار داشته باشد.
بازگشت می‌تواند ابتدا با:
- سرعت کمتر
- مسافت کوتاه‌تر
- سطح هموار
- فاصله مناسب میان جلسات
شروع شود.
سپس بر اساس پاسخ بدن، حجم یا شدت فعالیت افزایش پیدا می‌کند.
افزایش هم‌زمان سرعت، مسافت و تعداد جلسات ممکن است فشار بیش از حدی ایجاد کند.
درمان تاندینوپاتی گلوتئال چقدر طول می‌کشد؟
زمان درمان برای همه افراد یکسان نیست.
تاندون‌ها برای سازگاری با بار به زمان نیاز دارند، به‌خصوص اگر علائم برای مدت طولانی وجود داشته باشند.
عواملی مانند موارد زیر می‌توانند روی مدت بازتوانی اثر بگذارند:
- مدت وجود درد
- شدت علائم
- میزان فعالیت
- قدرت عضلات
- کیفیت خواب
- وضعیت سلامت عمومی
- میزان پایبندی به برنامه
- بار شغلی یا ورزشی
- پاسخ بدن به تمرین
در بعضی افراد بهبود طی چند هفته مشاهده می‌شود، اما بازیابی کامل ظرفیت ممکن است بیشتر طول بکشد.
چه زمانی باید برای درد کنار مفصل ران به پزشک مراجعه کرد؟
بعضی علائم نیازمند بررسی پزشکی دقیق‌تر هستند، از جمله:
- درد شدید پس از سقوط یا ضربه
- ناتوانی در تحمل وزن روی پا
- تغییر شکل واضح
- تب همراه با درد مفصل
- تورم شدید یا غیرمعمول
- ضعف قابل‌توجه پا
- بی‌حسی گسترده
- کاهش وزن بدون علت مشخص
- درد شدید شبانه غیرمرتبط با وضعیت بدن
- بدتر شدن سریع علائم
همچنین اگر درد برای مدت طولانی ادامه داشته باشد و با درمان مناسب بهتر نشود، باید علت مجدداً بررسی شود.
فیزیوتراپی تاندینوپاتی گلوتئال در کلینیک باتیس
در فردی که با درد خارجی مفصل ران مراجعه می‌کند، ابتدا باید منبع اصلی علائم مشخص شود.
درد کنار ران می‌تواند از تاندون‌های گلوتئال، مفصل ران، کمر یا سایر ساختارهای اطراف ایجاد شود.
در فیزیوتراپی باتیس می‌توان مواردی مانند محل درد، دامنه حرکت، قدرت عضلات، وضعیت راه رفتن، تحمل تک‌پا و فعالیت‌های تشدیدکننده را بررسی کرد.
اگر ارزیابی نشان دهد عوامل مرتبط با تاندون‌های گلوتئال در ایجاد علائم نقش دارند، برنامه بازتوانی می‌تواند بر مدیریت بار، تمرین درمانی و افزایش تدریجی توانایی فرد برای انجام فعالیت‌های روزمره یا ورزشی تمرکز کند.
نوع برنامه باید بر اساس شرایط همان فرد تعیین شود و هدف فقط کاهش موقت درد نیست، بلکه باید توانایی انجام فعالیت نیز بهبود پیدا کند.
سوالات متداول درباره تاندینوپاتی گلوتئال
آیا تاندینوپاتی گلوتئال خطرناک است؟
معمولاً یک مشکل خطرناک محسوب نمی‌شود، اما می‌تواند درد طولانی‌مدت ایجاد کند و خواب یا فعالیت فرد را محدود کند. تشخیص صحیح اهمیت دارد تا مشکلات دیگر مفصل ران نادیده گرفته نشوند.
آیا می‌توان روی سمت دردناک خوابید؟
اگر خوابیدن روی آن سمت باعث افزایش درد می‌شود، بهتر است در دوره‌ای که علائم فعال هستند فشار مستقیم روی ناحیه کاهش پیدا کند.
آیا پیاده‌روی برای تاندینوپاتی گلوتئال بد است؟
لزوماً خیر. میزان پیاده‌روی باید متناسب با تحمل فرد باشد. افزایش واضح درد پس از فعالیت می‌تواند نشان دهد حجم فعلی فعالیت زیاد است.
آیا استراحت کامل لازم است؟
معمولاً خیر. کاهش موقت فعالیت‌های بسیار تحریک‌کننده می‌تواند مفید باشد، اما بی‌حرکتی طولانی‌مدت ممکن است ظرفیت عضلات را کاهش دهد.
آیا این مشکل همان بورسیت لگن است؟
خیر. بورسیت می‌تواند بخشی از درد خارجی مفصل ران باشد، اما تاندون‌های گلوتئال نیز در بسیاری از بیماران نقش دارند.
آیا تاندینوپاتی گلوتئال با فیزیوتراپی درمان می‌شود؟
فیزیوتراپی می‌تواند در مدیریت این مشکل نقش مهمی داشته باشد. آموزش درباره مدیریت بار و برنامه تمرینی هدفمند از رویکردهای مهم بازتوانی محسوب می‌شوند.
آیا برای درمان باید تمرین سنگین انجام داد؟
تمرین باید مرحله‌ای باشد. شروع با بار بسیار سنگین در فردی که علائم شدید دارد مناسب نیست، اما در مراحل بعد افزایش قدرت و ظرفیت بافت اهمیت دارد.
آیا درد کنار ران ممکن است از کمر باشد؟
بله. بعضی مشکلات کمر یا ساختارهای عصبی ممکن است درد را به اطراف ران منتقل کنند. به همین دلیل تشخیص فقط بر اساس محل درد انجام نمی‌شود.
جمع‌بندی
تاندینوپاتی گلوتئال یکی از علل مهم درد در قسمت خارجی مفصل ران است و می‌تواند فعالیت‌هایی مانند راه رفتن، بالا رفتن از پله، دویدن و خوابیدن روی پهلو را دشوار کند.
علائم معمولاً زمانی بیشتر می‌شوند که مقدار فشاری که به تاندون وارد می‌شود از ظرفیت فعلی آن بیشتر باشد. به همین دلیل مدیریت فعالیت و افزایش تدریجی تحمل بافت اهمیت زیادی دارد.
درمان فقط به استراحت یا روش‌های غیرفعال محدود نمی‌شود. آموزش، مدیریت بار و تمرین‌درمانی هدفمند می‌توانند بخش مهمی از برنامه بازتوانی باشند.
هدف نهایی این است که فرد نه فقط درد کمتری داشته باشد، بلکه بتواند دوباره فعالیت‌های روزانه، پیاده‌روی یا ورزش موردنظر خود را با توانایی بیشتری انجام دهد.
منبع : کلیک کنید.
هیچ دیدگاهی ثبت نشده